نازل شد . و آن حضرت فرمود : من كنت مولاه فعلىّ مولاه ، اللّهم وال من والاه و عاد من عاداه . ( 232 ) جابر بن عبد اللَّه انصارى از اصحاب خاص رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله مىگويد : روزى در زير درختى نشسته بوديم ، عبد اللَّه بن سلام به همراهى عده‌اى خدمت رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله رسيد ، از كناره‌گيرى مردم و منزوى كردنش بعد از مسلمان شدن شكوه و گله كرد . پيامبر صلى اللَّه عليه و آله دستور داد ، در اين حوالى بگرديد و سائلى را بيابيد و نزد من آوريد . ما داخل مسجد شديم ، مسكينى را در گوشه مسجد يافتيم ، او را نزد نبىّ صلى اللَّه عليه و آله برديم ، حضرت از او پرسيد ؛ آيا كسى چيزى به تو عطا كرده يا خير ؟ سائل گفت : بلى يا رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله مردى كه در حال نماز بود انگشترى خود را به من عنايت كرد . مصطفى صلى اللَّه عليه و آله فرمود : برويد و ببينيد او كيست ؟ ما همگى رفتيم ، ديديم كه على عليه السّلام در حال نماز است . سائل گفت : همين آقا بود كه بزرگوارى كرد . به خدمت رسول صلى اللَّه عليه و آله برگشتيم ، كه آيه إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ . . . هم بر آن حضرت نازل شد . ( 233 ) فرزندان على عليه السّلام از قول پدرشان نقل كرده‌اند كه على عليه السّلام فرمود : آيه إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا . . . در خانهء رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله بر آن حضرت نازل شد . رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله برخاست و به مسجد رفت . عده‌اى از مردم در حال ركوع و عده‌اى در حال سجود بودند . در همين اثنا رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله سائلى را ديدند ، پرسيدند اى سائل ! آيا كسى چيزى به تو عطا كرده است ؟